​"Gelecek seçimde tren geliyor" vaadi, Karadeniz insanının kulağına artık aşina, bir o kadar da yorgun bir nakarat gibi geliyor.

Trabzon halkı on yıllardır o rayların döşenmesini, lokomotif sesinin yankılanmasını beklerken; elimizde kalan tek şey yine tozlu raflardaki "fizibilite" raporları ve bitmek bilmeyen proje dosyaları oluyor.​

Yıl 2026... Teknolojinin sınır tanımadığı, yapay zekanın dünyayı yönettiği bir çağdayız ama biz hala "coğrafya zor" bahanesinin arkasına sığınıyoruz.

Oysa gerçekler, hem tarihin tozlu sayfalarında hem de dünya haritasında tokat gibi yüzümüze çarpıyor.

​İsviçre 1871’de Yaptı, Dünya Dağları Dize Getirdi!

​Mühendislik ve imkan bahanesine sığınanlara tarihi bir gerçekle yanıt vermek gerekir: İsviçre, tam 155 yıl önce, yani 1871 yılında Rigi Dağı’nın dik yamaçlarına dişli demiryolu hattını döşedi.

Buhar gücüyle 1800 metre rakıma çıkan o vizyon, bir buçuk asır evvel imkansızı başardı.

Sadece İsviçre mi? Hayır. Dünyanın dört bir yanındaki şu örnekler, "coğrafya" engelinin vizyon karşısında nasıl diz çöktüğünü kanıtlıyor:

​Çin (Qinghai-Tibet): 2006'da açılan, donmuş toprak üzerinde 5.000 metreyi aşan rakımıyla dünyanın en yüksek hattı.

Peru (Ferrocarril Central Andino): 1870'te inşasına başlanan ve And Dağları'nı delen mühendislik harikası.

​Arjantin (Bulutlara Tren): 1948’de tamamlanan, dev viyadüklerle gökyüzüne uzanan hat.

​Hindistan (Darjeeling Himalayan): 1881'da İngilizler tarafından yapılan o meşhur "Oyuncak Tren."

​Biz ise 2026 yılında, Karadeniz sahil şeridine demiryolu yapmayı "maliyetli" veya "zor" buluyoruz.

155 yıl önceki mühendisliğin gerisinde kalmak teknik bir sorun değil; düpedüz bir vizyon ve liyakat sorunudur.
​

Vaatler Mezarlığı: Verilen Sözler Nerede?

Demiryolunun gelmediği her yıl Trabzon ticarette kan kaybederken, bu rüya 2002'den sonra iktidarın hemen her seçim döneminde en büyük kozu oldu.

Belediye başkanından cumhurbaşkanına kadar herkes söz verdi fakat somut bir adım hala atılmadı.

Binali Yıldırım: Dönemin Ulaştırma Bakanı olarak "2023'te bitecek" müjdesini vermişti.​

Cumhurbaşkanı Erdoğan: "Trabzon'u demiryolundan mahrum bırakmayız" diyerek halkın beklentisini taze tutmuştu.

Ancak 142 yıldır gündemden düşmeyen, 1924'te bizzat Atatürk tarafından vasiyet edilen bu hat; siyasi iradenin "etüt" ve "proje" döngüsünde hapsolmuş durumda. Trabzonlu artık dosya değil, ray sesi duymak istiyor.​

Rant mı, Halkın Menfaati mi?​

Karadeniz Sahil Yolu projesi, bölgeyi sadece karayolu taşımacılığına mahkum etti. Bugün biliyoruz ki; nakliye lobileri, demiryolunun getireceği ucuz ve güvenli taşımacılığa mesafeli duruyor.

Mesele sadece yolcu taşımak değil; Trabzon Limanı’nı demir ağlarla dünyaya bağlamak, sanayicinin nakliye yükünü %40 düşürmek ve bölge ekonomisini şaha kaldırmaktır.

"Samsun-Sarp mı, Erzincan-Gümüşhane hattı mı?" tartışmalarıyla geçen her yıl, Karadeniz’in geleceğinden çalınmaktadır.

Sivil Toplum Kuruluşlarına ve Siyasete Çağrı

​Bu mesele siyasetçilerin insafına bırakılmayacak kadar hayatidir. Üretime dayalı, liyakatli ve milli genlerimize uygun bir sistem şarttır.

Selçuklu ve Osmanlı’nın vizyonunu modern teknolojiyle birleştiremeyen anlayış, Karadeniz’i hak ettiği yere taşıyamaz.

​STK'lar, meslek odaları ve yerel yönetimler tek ses olmalıdır:

​Güzergah Tartışmaları BITSİN: Halkın çıkarı, ticari rantın önüne geçmelidir.

​Siyasi İrade GÖREVE: Verilen sözler somut bütçe ve temel atma takvimiyle taçlanmalıdır.

​Liyakat ve Planlama ŞART: Demiryolu, bölge üretiminin ana damarı olmalıdır.

​Sonuç olarak; coğrafya kaderdir ama ulaşım tercihtir. 155 yıl önceki teknolojinin gerisinde kalmış bir ulaşım politikasını kabul etmiyoruz. Osmanlı zamanında projesi çizilen bu halk, 142 yıldır aynı

rüyayla uyutuluyor. Artık uyanma vakti; Karadeniz bu treni bir kez daha kaçırmak istemiyor!